جیغ زدن کودکان
جیغ زدن کودکان
لطفا اونایی که در اغاز راه تربیت فرزند هستند حتما حتما بخونن
خیلی کلیدی کاربردی و دقیقه
لطفا اونایی که در اغاز راه تربیت فرزند هستند حتما حتما بخونن
خیلی کلیدی کاربردی و دقیقه
دکتر فرهنگ هلاکویی:
موضوع کمی پیچیده است . ببینید انسان ها به این دنیا می ایند و بعد از ۴ ماهگی اگاهی کمی از خودشان و حدود ۵ و ۶ ماهگی از دیگران پیدا می کنند و بتدریج وقتی به یکسالگی می رسند تصویر و تصوری از خودشان و رابطه ی خود با دیگران دارند .
در اینجا وقتی پدر و مادر به اندازه کافی توجه می کنند و محبت می کنند و مواظبت و مراقبت می کنند ، یعنی ان سه عامل اصلی را دارند ، دانا هستند ، مهربان هستند ، امکانات دارند و ضمنا رابطه ی نزدیک با فرزندان خود برقرار می کنند و فرزندی که فقط یک نفر هم او را تربیت می کند و نه چند نفر ، روزی که چنین وضعیتی بوجود می اید : بین یک تا سه سالگی ، فرزند می رود به سمت نوعی استفاده از امکاناتی و ازادی که دارد و اگر پدر و مادر دانا و مهربان باشند ، شرایطی برای او بوجود می اورند که او در مسیر رشد و تکامل قرار می گیرد و مایل است به دلیل میلی که به کنجکاوی دارد ، از خودش هر روز ادم بهتر و برتری بسازد ، نه اینکه این تصمیم را از عقل می گیرد، این ویژگی طبیعت است که دانه ای که ساقه می زند و بعدا شاخه از ان بیرون می اید . اما اگر پدر و مادر در اینجا ندانند چکار باید بکنند و برخوردهایی داشته باشند ، و ازادی فرزند را محدود کنند و به او بکن و نکن و باید و نبایدهای زیاد بگویند ، فرزند را در مسیری که جنگ قدرت است قرار می دهند .یعنی فرزند حالا به این نتیجه می رسد که جهان ، جهان فرمانبرداری و فرماندهی است و با جهان قلدری و زور روبرو است . یکی باید زور بگوید ، یکی باید فرمان بدهد ، یکی دیگر باید اطاعت کند .و این جنگ وقت پدید می اید ، فرزند نگاه می کند در بسیاری از موراد ناتوان است ، از بیان ان چیزی که می خواهد ناتوان است، یا وقتی پدر و مادر می گویند نه باید بخواب بروی ، نمی داند چه جوابی باید بدهد . به حربه ی دیگری که از کودکی با او بوده و طبیعی است ، روی می اورد که ماجرای گریه یا فریاده زدن در ان است. یعنی انجاست که فرزند وارد مسیر جیغ کشیدن می شود . چون افراد وقتی جیغ می کشند که فکر می کنند گوش شنوایی نیست . فرصتی برای حرف زدن نیست . نمی دانند چیکار باید بکنند و در فرزند بسیار عادی است . نتیجتا برخورد نامناسب شماها بوده که به او نه احساس توجه و محبت و امنیت را داده و نه کوشش کردید با ان کنار بیایید و به او نشان داده اید هر کسی زور بیشتری داشته باشد می تواند برنده باشد و او هم فکر می کند تنها زوری که دارد این جیغ زدنه است . این جیغ زدن توجه شما را می گیرد ، اگر در جمعی باشید باعث شرمندگی شما می شود . مقداری به هر حال با او کنار می ایید و بعد هم بتدریج از خودش بدش می اید . اخر کار این است که من با این جیغ کشیدن تنبیه می شوم ، خب بشوم ! چون گرفتاری با خودش پیدا می کند یعنی خودش را موجودی بدی می داند . من و شما وقتی بخواهیم از دیگران چیزی بخواهیم ، به چه زبانی صحبت می کنیم ؟ فارسی . برای اینکه فارسی می دانیم ، اگر ژاپنی می دانستیم با کسی که ژاپنی باشد ، ژاپنی حرف می زدیم .فرزند شما غیر از جیغ زدن برای دادن پیام خود راه دیگری ندارد ، شما برای او راهی نگذاشته اید . هیچ ارتباطی هم به ماجرای لوس کردن او ندارد و ان اینکه وقتی فرزند ما در جمعی و یا جایی جیغ زد ما به او یه چیزی می دهیم ، اما ما با این کار خود سبب چه چیزی می شویم ؟ جیغ زدن او را را تقویت کرده ایم و تشویق کرده ایم . به همین جهت من همیشه عرضم به پدر و مادر ها این است که تا انجایی که ممکن است به فرزندتان نه نگویید ، صلاح فرزند شما بویژه بین ۱ تا ۶ سالگی است .هر چیزی که کمی بد است ، کمی اشتباه است ، کمی دوست ندارید ، بگذارید فرزند ازادانه انجام بدهد . ازاد بگذارید فرزند را که انتخاب را او بکند ، تا انجایی که ممکن است به فرزند نه نگویید اما روزی که نه می گویید ، باید بدانید که باید نه بگویید و می توانید پای نه گفتن خود بایستید . یعنی اگر من بدانم وقتی به فرزندم نه می گویم ، او شروع می کند به جیغ زدن و چون مهمان دارم و یا وسط خیابان هستم ، من تسلیم می شوم . همون اول بهتر است کار بد را برای او بکنم و خودم را خلاص کنم تا اینکه بذارم ان جیغ خود را بزند و بعد من تسلیم او بشوم .چون در اینگونه موارد ان چیزی که تشویق می شود ، تقویت می شود این است که هر وقت با مساله و مشکلی روبرو شدی ، یا در ارتباط با پدر و مادر ، چون برخی اوقات فرزند ها این کار را فقط با پدر و مادر می کنند ، جیغ بزن ، داد بزن ، یعنی من حربه ای که در اختیارم قرار می گیرد این جیغ و داد زدن است . یعنی بداموزی از اینجاست . پدر و مادر متاسفانه به دلیل کم دانی ، اخلاق و رفتار بد را در فرزند خود می کارند و ان را در وجود انها می گذارند . قائده مشخصی وجود دارد . من تا انجایی که ممکن است به فرزندم نه نمی گویم . من هزاران هزار موردی را که دوست نداشتم ، درست نمی دانسته ام را ، گذاشتم فرزندانم انجام بدهند .
پس اول من تا انجایی که ممکن است نه نمی گویم . انجایی که باید نه بگویم ، من پای ان می ایستم . بنابراین ماجرای لوس کردن مطرح نیست من پای ان می ایستم ، ولی باید پیش بینی من درست باشد . اگر در مهمانی جیغ زدن او توجه بقیه را جلب می کند ، من ناچار باید با او کنار ببایم . من قرار نیست انجا بخواهم با او مخالف کنم ، من هر چیزی گفت انجام می دهم ، من خودم داوطلبانه به او می دهم برای اینکه جنگی راه نیفتد . برای اینکه بازنده من و او نباشیم .روزی که شما به من می گویید این فرزند جیغ می زند ، بعلاوه برخی از بچه ها هستند دیر زبان باز می کنند ، مشکل برای بیان خودشان دارند ، ما برای انها حرف می زنیم ، فرزند به این نتیجه می رسدکه زبان را بلد نیست بنابراین از حربه ای استفاده میکنه که جیغ است . همان طوری که بسیاری از ادما وقتی بحث می کنند ، وقتی پاسخی ندارند ناسزا می گویند و پرخاش می کنند . تفاوتی ندارند .در این حقیقت من می بینم از این راه به هدفم نمی رسم ، می روم سراغ حربه ی دیگری که در اختیار من است یا با برخی افراد وقتی بحث می کنید که به جایی می رسد که مشکل پیدا می کنند ، گریه می کنند . پس بنابراین مشکلی که انها پیدا می کنند مساله برخورد با شماست و حالا رفتن سراغ راهی که برای انها مانده است . بنابراین عادی است . به چه صورتی می توان با جیغ زدن فرزند برخورد کرد ؟ می توان با او صحبت کرد که عزیزم اگه چیزی می خواهی به ما بگو و از این به بعد به شما می گوییم اگر جیغ بزنی هیچ اعتنایی به شما نمی کنیم . یکی از بهترین کارها بی اعتنایی است .ولی باید مطمئن باشید بیخودی و بی جهت نه نمی گویید .برای اینکه اگر شما بیشتر اوقات به او اگر می دانید و درست است ، یا تا حدودی درست است می توانید به او اعلان کنید ولی باید پای ان بایستید شما اگر یکماه بی اعتنا نسبت به جیغ او باشید ، بی اعتنا یعنی اینکه اصلا نمی فهمم ، نه اینکه بهش بگویید چرا جیغ می زنی ؟ یعنی اصلا برای شما مهم نیست .روزی که بی اعتنا باشید همه ی مطالعات می دهد در مواردی که انجام یه کار ضرر و خطر خاصی را موجب نمی شود . بی اعتنایی کامل نه اینکه ده دفعه بی اعتنا باشید یک دفعه اعتنا کنید . بی اعتنایی کامل . مثل اینکه اصلا چیزی نمی شنویم .یعنی این تنها کاری است که می شود اخلاق و رفتار بد کودک را در این گونه موارد از او گرفت .بی اعتنایی کامل . یعنی هر چه جیغ می زند مثل اینکه اصلا جیغ نمی زند. اصلا می توانید به او نگاه کنید که اصلا من نمی فهمم ، هیچ با او بحث نمی کنید .حرف نمی زنید حتی بدن شما نشان نمی دهد که فرزند شما جیغ می زند . هر وقت به اینجا رسیدید می تونید این رفتار را از او بگیرید و بعد وقتی می بینید با دیگران وقتی بازی می کند و مساله افرین می شود در ایامی که می خواهید رفتارش را درست بکنید ، پهلوی این و ان او را نبرید نگذارید به جایی برود که با جیغ زدنش پاداش از دیگران بگیرد و فکر کند خب این تنها راهی است که من بعضی از اوقات می توانم به هدفم برسم . هر فردی که فکر بکند از راهی ، گریه کردن، جیغ زدن ، ناسزا ، تهدید ، تنبیه ، قهر ، می تواند به اهدفاش برسد ، معلوم است که از این ها استفاده می کند .چه کسی در جهان است که این کار را نمی کند . شما از انسان ها گرفته تا کشورها ، از این سیستم استفاده می کنند تا به اهداف خود برسند
